گفته اند که تاريخ را همواره فاتحين مى نويسند. اما بايد افزود تاريخى که شکست خوردگان مى نويسند به مراتب دروغين تر و مسموم تر است. چرا که اين دومى جز همان اولى در لباس تعزيه و نوحه و تسليم و خودفريبى نيست. اگر تاريخ، داستان تغيير است، آنگاه تاريخ واقعى، تاريخ شکست نخوردگان است. تاريخ جنبش و مردمى است که همچنان تغيير ميخواهند و براى تغيير تلاش ميکنند. تاريخ کسانى است که حاضر نيستند ايده آلها و اميدهاى خود براى جامعه بشرى را دفن کنند. تاريخ مردم و جنبشهايى است که در انتخاب اصول و اهداف خويش مخير نيستند و ناگزيرند براى بهبود آنچه هست تلاش کنند.
اخیرا موج حملات ضد کمونیستی شدت بیشتری پیدا کرده است. شبح کمونیسم، آنچه که 150 سال پیش مارکس پروازش را بر فراز اروپا خبر داد، اکنون بر فراز ایران پرواز می کند و می رود تا یکبار دیگر، تلقی بشر از خود را تغییر دهد. لازم نیست این را من بگویم. انقدر در طول این مدت حملات هیستریک و کمدیوار به ما شدت گرفته که دیگر می توان فهمید چقدر جامعه ایران، و مناسبات سیاسی – اجتماعیش را چپ تحت شعاع قرار داده است. برای همین، اتحادی مقدس بین صفوف رژیم، اصلاح طلب و اصولگرا در عین دعوای جناحیشان، مدیای همیشه شرمگین بورژوازی، بی بی سی تا صدای امریکا و رادیوهای ریز و درشتشان و… علیه این شبح شکل گرفته است.
درست اما در این حین، واقعه بزرگتری توجه دنیا را به خود جلب می کند. بیست سال پیش، در چنین روزهایی، میلیونها نفر در پوست خود نمی گنجیدند. دیوار بی حقوقی وعقب ماندگی و ترس ، در مواجه با خواست عظیم مردم فرو ریخت. دیواری که دو جبهه، به دور مردم کشیدند و با ولع زیاد، مواجه دنیای سرمایه داری با کمونیسم نام گرفت. هر رسانه ای را که در طول چند روز گذشته نگاه می کردم، هر سایتی را که باز می کردم، با همان وقاحتی که خاص خودشان است، پایان کمونیسم و فروپاشیش را از پس فرو ریختن دیوار برلین فریاد می زد. اقتصاد دولتی را سوسیالیسم نامیدند و کل بساط استثمار و بی حقوقی و پلیس مخفی را به نام حکومتی کمونیستی به خورد جهان دادند. این شعبده بازی رسانه ای را اما، به جز خودشان، نمی توانند به انسانیت متمدنی که به قول منصور حکمت، حاضر نیست ایده آلها و امیدهایش را برای جامعه بشری دفن کند بفروشند. نمی توانند کل این مضحکه را، هر سال با نام شکست کمونیسم فریاد بزنند و سرمست از این پیروزی، دنیا را همچنان در فلاکت نگه دارند. شوروی و کشورهای بلوک شرق را حکومتهایی کمونیستی نامیدند و حالا کیست که نداند کمونیسم شیوه حکومتی نیست. جنبشی علمی برای آزادی و برابری، برای رهایی طبقه کارگر است. کیست که نداند آنچه که به اسم کموینسم از این کشورها گفته می شود، چیزی جز تداوم همان دیحکتاتوریهای بورژوازی در قامتی دیگر نیست. میست که نداند، همین نمایشها، با سرکوب انقلابیون و کمونیستهای ان کشورها آغاز شد…
اما امروز، نمایندگان نوین اقتصاد جهانی، در شرایطی که خود منجلابی از تروریسم دولتی را سازمان داده اند، بزرگترین دستگاههای استثمار و بی حقوقی انسانها را در اختیار دارند، و در شرایطی که بحرانهای دائمی اشان گریبان جهان را گرفته ( و چه جالب که مارکس تمام این رویدادهای دنیای وارونه سرمایه داری را پیشبینی کرده بود ) از آزادی سخن می گویند، از حقوق برابر انسانها، از حقوق بشر تبعیض آمیزشان و دها و صدها عنوان دهن پر کن دیگر. در مقابل زبونی خود اما، باید هم به کمونیسم بتازند. باید به کمونیسم بتازند، تا به کارگران، زنان و کودکان کار بگویند که دنیا همین است. به مردم به تنگ آمده از تناقضات و عقب ماندگیهای این جهان بگویند جهانی دیگر ممکن نیست و باید آرزوها و امیدهای خود را دور بیاندازند.
اما تغيير جهان و ايجاد دنيايى بهتر يک اميد و آرمان هميشگى انسانها در طول تاريخ جامعه بشرى بوده است. عليرغم رواج ايده هاى قدرگرايانه و خرافى اعم از مذهبى و غير مذهبى حتى در دنياى باصطلاح مدرن امروز، ايده هايى که هريک به نحوى علاج ناپذيرى و مقدر بودن وضع موجود را تبليغ ميکنند، زندگى واقعى و عمل روزمره توده هاى وسيع مردم همواره حاکى از يک اميد و باور عميق به امکان پذيرى و حتى اجتناب ناپذيرى يک آينده بهتر است. اين اميد که دنياى فردا ميتواند از محروميت ها و مشقات و کمبودها و زشتى هاى امروز رها باشد، اين اعتقاد که عمل امروز انسان ها، چه جمعى و چه فردى، در تعيين چند و چون دنياى فردا موثر است، يک نگرش ريشه دار و قدرتمند در جامعه است که زندگى و حرکت توده هاى وسيع مردم را جهت ميدهد.
.
پ .ن: دوست عزیزم فرشاد حسینی در سایت روزنه در این مورد مطلبی نوشته است. لپ کلام را گفته و پیشنهادم مخصوصا به انها که از ان دوران و مخصوصا جنبش کمونیسم اگاهی ندارند، این است که متونی از این دست را حتما بخوانند.
.
دسته:اجتماعی, سیاسی , مارکسیسم, کمونیسم, دیوار برلین, سوسیالیسم, سرمایه داری
