کمون، کمون تهران!

تولستوی در کتاب جنگ و صلح میگه:
بر اساس علوم نظامی، ارتش بزرگتر با تعداد سرباز بیشتر قدرت بیشتری داره، اما از طرف دیگه یک عامل تعیین کننده دیگه ای هم هست که به ندرت مورد توجه قرار می گیره و در جنگ میان ارتشها، آخرین نیروی هر ارتش با این عامل چند برابر میشه. این عامل چیزی نیست جز روحیه سربازان که همون روحیه جنگجویی و رویارویی با خطر هست. مردان جنگ اوری که می دونن برای چه آرمانی می جنگن، بدون توجه به اینکه در کنار چه کسی در جنگند. چه تحت فرمان یک نابغه نظامی و یا یک فرد عادی، چه با چماق و چه با مسلسلی که در هر دقیقه 30 گلوله شلیک می کنه. این مردان خود را در بهترین موقعیت قرار می دن و به همین خاطر پیروزن.

حالا بیاید به انقلاب جاری در ایران نگاه کنید. انقلابی که خصوصیاتش آدم رو یاد کمون پاریس می اندازه. انقلابی که بر خلاف 57، در بست به فردی اعتماد نکرده و کسی رو رهبر خودش نکرده. مردم نمی خوان پیروزی یا شکست خودشون در این انقلاب رو به یک فرد واگذار کنن به همین خاطره که کسی نمی تونه رهبری این جنبش رو به دست بگیره. این یک نشانه بارز مبارزه طبقاتی و کمون پیش رو هست که جریانات عقب مانده و ضد انقلاب از درک اون عاجز هستن.

تنها طبقه کارگر ميتونه با کلام «کمون»، آرمان خودش رو بيان کنه. کمون یعنی همه اون چیزی که جامعه می خواد. نه فرد و نه یک گروه حتی اگر خواست اونها، همون خواست اکثریت باشه، اما کمون اینها رو رهبر نمی کنه. دلیل ساده اینه که نمی خواد تنها اشکال قدرت دولتی رو جابجا کنه. نمی خواد از پس مبارزه خودش، نوع دیگری از دیکتاتوری، نوع دیگری از بوروکراسی رو بوجود بیاره. این جامعه با جنبشش، جامعه مای هست که با نيروهای زنده خودش می خواد تعریف بشه و نه با نيروهايی که می خوان اون رو تحت کنترل و انقياد در بیارن.

به نظر من، اینترنت در حال حاضر مقدمات شکل گیری کمون تهران رو فراهم کرده. ارتباطات وسیع، برنامه ریزی و ایجاد جمعهایی که به خوبی در خیابان خودشون سازماندهی می کنن، یک نشانه برجسته شکل گیری کمون تهران هست. جوانانی که خودشون رو در انقیاد هیچ کسی قرار ندادن. آیا وقاعه 6 دی (عاشورا) خلاف حرف من هست؟ این کمون تهرانه. کمونی که با خصوصیت کاملا اجتماعی، رویش جوانه های جامعه ای سوسیالیستی رو نوید می ده.

بر می گردیم به ابتدای نوشته، یعنی عامل تعیین کننده در انقلاب. روحیه بدست آوردن آنچه که از این انسان دریغ شده، یعنی اختیارش اساس مبارزه جوانان در ایران هست. روحیه ای که قدرت جنگجویی و رویارویی با خطر رو می شه در جملات ندا، سمبل مبارزه جوانان ایران یافت که می گه: «نگران نباشید، فقط یک گلولهاست و پس از آن همه چیز تمام میشود». این روحیه، یاداور شعار دانشجویان در 16 اذره که گفتن سوسیالیسم یا بربریت. جوانانی که آزادی و برابری می خوان و از بربریت بیزارن. اینها مرگ رو به بربریت ترجیح می دهن.

آرمان والا و برنامه عمل برای مبارزه، دو عنصر مهم در انقلاب حاضر هستن. چه نیرویی قادره این روحیه رو تضعیف و شکست بده؟

.

پ ن 1 : چرا مانیفست انقلاب ایران؟، پاسخ به یک سوال توسط مصطفی صابر

پ ن 2: خصلت کمون، نوشته کارل مارکس درباره کمون پاریس رو حتما بخونید.


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s